ก้าวแรกในอุเทนถวาย

"จบ ม.3 ไปเรียน อุเทนฯ นะลูก" 
เสียงแม่บอก ในขณะที่ผม ยังนอนดูการ์ตูน ในเช้าวันเสาร์อยู่เลย
 จริงๆนะในสมัยก่อนๆ เด็กม.3 อายุประมาณ 14-15 ปี ยังนอนดูการ์ตูนช่อง 9 กันอยู่ 
ไม่มีโทรศัพท์มือถือ แม้แต่โทรศัพท์บ้านยังยากเลย ยิ่งคอมพิวเตอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยรู้จัก
       ผมก็ฟังแบบผ่านๆ เข้าหูซ้าย ไหลออกหูขวา จำได้ว่าแม่พูดแบบนี้หลายครั้งแล้ว 
ผมไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับ สถาบันแห่งนี้มาก่อนเลย รู้แต่ว่า พ่อและอาของผมจบมาจากสถาบันแห่งนี้  
รู้แต่ว่าจบจากที่นี่ ต้องไปเป็น ช่าง ผมรู้มาแค่นี้ 
พ่อก็ไม่เคยบอกอะไร เป็นตามธรรมดาของการเลี้ยงลูกสมัยก่อน คนเป็นพ่อต้องวางตัวให้ดูน่าเกรงขาม เพื่อการปกครองภายในบ้าน
      แต่ไช่ว่าพ่อจะไม่คุยกับเรานะ แต่เราไม่สนิทกับพ่อเอง พออ้าปากจะถาม..พ่อก็เมาซะแล้ว นึกในใจ คนเป็นช่างต้องกินเหล้าทุกคนเลยเหรอ คนจบอุเทนฯ ต้องขี้เมาด้วยเหรอ(เรื่อง กินเหล้า เมายาในตอนเรียน อุเทนถวาย ไว้ผมจะมาเล่าให้ฟังทีหลัง  )
พ่อกินเหล้าหนักมาก กินเพียวๆเลย ก่อนกินข้าวต้องมี หนึ่งแบน ก่อนแต่สุดท้าย ผมไม่เห็นพ่อจะได้กินข้าวซักเท่าไหร่ เมาซะก่อน แล้วก็ขึ้นไปนอนโดยไม่ได้คุยกันซักที 

อืม...เด็กอุเทนฯ เมาซะแล้ว ผมก็ไม่รู้จะไปถามใคร ว่าผมจะเรียนอะไรใน อุเทนฯ ผมก็เทียวไปถามคนโน้น คนนี้ ว่า อุเทนฯ เป็นไงบ้าง 
ตอนนั้น ถ้าถามผู้ใหญ่หน่อย เค้าก็บอกว่า ดี โรงเรียนนี้เก่งมาก สอบเข้าก็ยาก คนจบมาเป็นใหญ่เป็นโต เยอะแยะ 
แต่ถ้าไปถามเด็กหรือวัยรุ่นๆหน่อย เค้าก็บอก อุเทนฯโหด น่ากลัว โจทย์เยอะ ตีกับเค้าไปทั่ว แต่เจ๋งสุดๆ 

เอาแล้วสิ...ผมไม่มีข้อมูลอะไรเลย 
ครูที่โรงเรียนตอนมัธยมก็ยัง งง ว่าทำไมผมถึงคิดที่จะไปเรียนที่นี่ เพราะตั้งแต่ ม.1 ผมบอกทุกคนหมดเลยว่า ผมจะไปเรียน นายร้อย หรืออะไรก็ได้ในสายทหาร...แต่ก็ทำไงได้ เพราะทุกคนในบ้านพูดกรอกหูผมอยู ทุกวัน
"เรียนก็ไม่เก่ง....จะไปเป็นทหารได้เหรอ..."

"ให้เรียน อุเทนฯ น๋ะดีแล้ว แต่อย่าเอาอย่างพ่อเองนะ"

"โห...น้อง ดีมากเลย จบอุเทนฯ แล้วมีงานทำเลยนะ"

อืม......เอาแล้วสิ แล้วจะยังไงต่อดีล่ะเรา......เอาก็เอาวะ


















..
...
......






**********************************************************************************************************************



เอ้า.....จะนอนอะไรกันนักหนา พ่อบอกว่าวันนี้ให้ไปซื้อใบสมัครนะ..."  เสียงแม่ร้องบอกมาจากข้างล่าง

ผมงัวเงีย..ลุกจากที่นอน แล้วเดินลงมาข้างล่าง "ใบสมัครอะไรแม่"

"ใบสมัคร อุเทนฯ ไง พ่อเค้าสั่งใว้ ถ้าตื่นแล้ว ให้ไปซื้อใบสมัครซะ" แม่พูดไปเก็บของไป

"อ้าวแม่....อุเทนฯอยู่ตรงไหนเหรอ" ผมเริ่มหาข้ออ้างที่จะไม่ไป เพราะวันนี้ตั้งใจว่าจะไปเล่นบอลกับเพื่อนๆ

"ให้พ่อซื้อมาให้ไม่ได้เหรอแม่ ไปไม่ถูก"

"ไปเอง นั่งรถเมล์ไป สาย 112  กับ  34 โน่น ตังส์อยู่บนโต๊ะ ไปอาบน้ำแล้วไปได้แล้ว ไปเช้าๆ จะได้เสร็จเร็วๆ "

ผมรีบลุกออกจากที่แม่นั่งอยู่ เพราะถ้าไม่รีบลุก แม่คงพูดอีกหลายๆเรื่อง จัดแจงอาบน้ำแต่งตัว ในชุดนักเรียน มัธยมต้น ของโรงเรียนเดิม ออกจากบ้านมา ใส่ เสื้อขาว กางเกงน้ำตาล ปัก ร.ส.บ.ตัวสีแดง
 ขึ้นรถเมล์ สาย 112 ตามที่แม่บอก รถผ่านแยกปทุมวัน ผมหันไปมองทางขวา 

ห้างมาบุญครอง เพิ่งเปิดทำการในปีนั้น ใครจะรู้ว่าห้างนี้ผูกพัน กับผมและเพื่อนๆยังไง วีรกรรม ที่ เพื่อนๆพี่ๆ อุเทนถวาย สร้างกันไว้กันอย่างมากมาย เอาไว้ผมจะเล่าให้ฟังทีหลัง

....ผมลงรถเมล์เลยป้ายมาบุญครอง มาป้ายนึง เป็นป้ายเล็กๆ อยู่ติดกับป้อมตำรวจ มีลุงจ่าแก่ๆอยู่ในป้อมคอยกดไฟตรงสามแยกไฟแดง ด้านหลังป้ายรถเมล์ มีโครงเหล็กกลมรั้วตาข่าย ตรงหัวเสามีเศียรพระวิษณุฯ รั้วทาสีเงิน ถัดจากรั้ว มีแนวต้นสน ยาวตามแนวรั้ว(นี่แหล่ะคือที่มาของคำว่า เด็กหลังสน)

ผมเดินเลาะรั้วมาช้าๆ มีวัยรุ่นใส่กางเกงยีน เดินมาหาผม 
"น้องๆมาซื้อใบสมัครหรือเปล่า " 

ผมก็ได้แต่ยิ้มๆ แล้วกำลังจะตอบไป แกก็พูดสวนมาอีก

 "เฮ้ย เรียนก่อสร้าง นะน้อง ตั้งใจสอบนะ ที่นี่สอบเข้ายากมาก"

"ผมยังไม่รู้จะเรียนอะไรเลยครับพี่" 

ซึ่งก็จริงอย่างที่ผมพูด ผมยังไม่รู้เลยว่าที่นี่ เค้ามีสอนอะไรกันบ้าง เพราะผมไม่เคยรู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย

 พี่คนนั้นก็พาผมเดินมาถึงทางเข้า ผมมองเห็นตึกอำนวยการ อยู่ข้างหน้าพี่คนนั้นยกมือขึ้นพนมที่หน้าประตู เหมือนสักการะบางอย่างภายในโรงเรียน

 ตึกอำนวยการ เป็นอาคารสองชั้นยกพื้น ด้านหน้ามีช่องประตู สามช่องเปิดให้มองทะลุไปด้านใน

 ให้สามารถมองเห็นจากภายนอกเข้าไปได้ สิ่งที่ผมมองเห็นคือสนามฟุตบอลแล้วมีรูปปั้นในท่ายืนเด่นมีเครื่องสักการะรวมถึงพวงมาลัย ผมเลยนึกถึงพี่เมื่อสักครู่ ที่ยืนพนมมือนิ่งตรงหน้าประตู แกคงจะไหว้องค์นี้แหล่ะ ผมคงยังไม่รู้เรื่องราวอะไรต่อไป 
"ไปๆ มาทำอะไรแถวนี้ ไม่ไช่เรื่องของพวกเธอ" ผมหันตามเสียงนั้น 
อาจารย์ท่านหนึ่ง กำลังดุเด็กนักเรียน อุเทนฯ ที่มายืนดักเด็กที่จะเข้ามาซื้อใบสมัคร

โปรดติดตามตอนต่อไป